HİKAYE

Beyaz şefkat 2 devam

Biraz ısındıktan sonra dışarı çıktım kar yagmıştı tekrardan… Dün geldiğimiz izlerden eser yoktu, gözlerim doldu ağlamaya başladım kimsem yoktu artık biliyordum birdaha görmiycektim bizimkileri.. Ağlaya ağlaya biraz odun topladım, mağaraya döndüm tekrardan… Yavru ayılar kendi aralarında oyunlar oynuyordu birazda ben oynadım onlarla oyun esnasında kimse olmuyordu aklımda… Vakit öyleni bulmuştu bir ses geliyordu tahmin etmiştim ayı dönmüştü tekrardan ve bir parça hayvan leşi vardı.. Yavrular koşarak ayının yanına gittiler bense orda kalakaldım… Ailem geldi aklıma düşündüm bir ayı bile böyle şefkat duyarken yavrularına benim ailem neden böyle yapmıştı… Sonra ayı bana doğru yürüdü korktum biraz elimi kaldırıp kafasını okşadım biraz içim rahatlamıştı… Çok masum duruyordu gözlerinin içinde bir hayat vardı sanki benide benimsemişti… Kafasıyla yavrulara doğru ittirdi beni yürüdüm çantamdan birşeyler aldım yavruların yanında birşeyler yedim bende… Ayı biryandan bizi izliyor bir yandanda uyumaya çalışıyordu sanki.. Bizde karnımızı doyurmustuk, yavrular annelerinin yanına gittiler kollarının arasına yattılar.. Ben ise orda kaldım mağaranın icine bir yer yapmalıydım.. Soğuğu kesecek şekilde taşlardan kendimce oda gibi bir yer yaptım… İçine ateş yakacak şekilde bir yer ayarladım, dışarıdaki ateşi içeri taşıdım… Ben bunları yaparken yavrular uyuyor ayı ise beni izliyordu… Dışarı her giriş çıkışımda kafasını yerden kaldırıp beni takip ediyordu… Sonunda birazcıkta olsa soğuktan korunaklı bir yer yaptım tek problem yiyecekti.. Ayının getirdiği leşlerden yerim düşüncesiyle yiyecek problemini çözdüm… Ayı yine ayaklandı mağaradan dışarı çıktı bende çantadan bıçağı alıp peşine takıldım… Yanında ilerliyordum devamlı etarfı seziyordu, bazen çok yavaş bazen ise hızlı hareket ediyordu… Biraz ilerledikten sonra bana doğru döndü ve suratında ilk defa böyle bir ifade gördüm ve hiç kıpırdamadan beklemeye başladı. Biraz ilerledikten sonra yere doğru iyice çöktü ve bir anda ileri atıldı… O ana kadar geyiği hiç görmemistim ve ayı boğazından yakalamıştı can çırpındıgını gördüm ve koştum… Geyiğin ayağından tuttum çırpınmasını engelliyordum ayı bana doğru baktı gözlerindeki o mutluluğu farkettim… Ve geyiği beraber mağaraya getirdik ben bir pança kendime aldım yavrularla ayı afiyetle yediler….

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir